Ruta de ascensión que seguimos para coroar o Broad Peak.
	Chegando ó campo III. Detrás, o impresionante glaciar do Baltoro, na súa confluencia con Concordia.

Ascensión

     O 4 de agosto subimos ó campo III, co propósito de conquerir o día despois a cima. Pero alboreceu con neve e vento forte. Baixamos ó campo base do K2 -para o que non tiñamos permiso, segundo soubemos cando xa estabamos na ruta do Gasherbrum II- e charlamos cos membros dunha expedición española.

     O día 10 subimos outra vez para o campo III. Despois de repousar e engulir algo, ás 11 da noite seguimos en dirección ó alto. Na mañanciña estabamos próximos ó desfiladeiro (7900 m), pero apareceu o vento e unha temperatura moi baixa. Regresamos ó campo III e pensamos en descender ata o base ou esperar. Eliximos o último.

     O 12 de agosto rompeu o día sen nubes. Ás 6 da mañá encamiñámonos de novo ó desfiladeiro. Ás 12,45 faciamos cumio. Era a primeira vez que disfrutabamos dun tempo tan bo nunha cima. Recreámonos na contemplación dun horizonte sen final, que abranguía os territorios do Tíbet, Cachemira e os retortos glaciares que parten de Concordia. Unha vez gorentados, collimos o camiño de regreso a Skardu, na compaña dun trekking de españois que atopamos en Concordia. Pensamos en ir ó Nanga Parbat, pero xa non había días.

     Quedamos coa satisfacción de ter chegado ó bico de cinco montañas. En todas elas ficaba parte das nosas almas e un berro pola defensa da paz e do medio ambiente que o vento se encargaría de espallar.