Desde a aldea de Lho, na ruta de aproximación, apréciase por primeira vez a inmensidade do Manaslu.

     Como dixemos, a segunda condición favorable viría da man da tecnoloxía:
a) Pola posibilidade de establecer transmisións en directo con equipos, ademais, moi lixeiros.
b) Pola aparición de novos materiais de montaña máis resistentes, máis illantes e de escaso peso.
c) Debido a un coñecemento maior da resistencia do organismo en altura e a novos métodos de preparación física.

	Utilización da técnica alpina nunha parede de xeo, con obxecto de abrir ruta.

     O problema básico sería a aclimatación á altura. Ter o corpo na mellor disposición para realizar un duro traballo físico a 8000 metros e para poder respirar unha atmósfera baixa en osíxeno require sempre unha preparación moi específica.

     Ata entón, o concepto clásico de gran ascensión con campamentos de aprovisionamento obrigaba a progresar con lentitude. Así, cando os alpinistas estaban en condicións de atacar o cumio, o seu corpo pasara varios días sometido á progresiva debilidade que produce a altura. Nestas condicións, o organismo humano perde millóns de glóbulos vermellos e case dous litros de auga ó día. Pronto aparecen cefaleas, mareos e malestar xeral que deterioran o estado físico e minguan as posibilidades de chegar ó cume.

     En troques desde os anos oitenta, as expedicións lixeiras demostraron que é preferible ir máis á presa, levar un equipo reducido, facer cumio en pouco tempo e regresar rapidamente a baixa altura para recuperarse, evitándolle ó organismo o enorme desgaste dunha estancia prolongada en altitude.