Cumio do Hidden Peak iluminada polo sol do mediodía.

     En canto ó aspecto puramente deportivo, o reto podía parecer excesivamente ambicioso. Coroar as 14 cimas máis altas do mundo, e facelo en menos de 12 meses, ascendendo sen osíxeno, cun equipo técnico e humano moi reducido, case mínimo.

     Na historia do alpinismo só dúas persoas ascenderan (agora xa son seis) estes 14 cumios. E fixérano no curso de varios anos. Pero, a pesar de todo, era un reto moi abordable. A súa dificultade semellaba máis aparente ca real. Sen dúbida, hai ducias de alpinistas de élite en todo o mundo que poderían realizar esta proeza. Pero moi probablemente no alpinismo, que é un deporte moi cualitativo -onde non existe a competición directa nin a teima de superar un record- ninguén o planteara.

	Bandeiras de oracións budistas, coas que os sherpas solicitan a piedade da montaña.

     Dábanse dúas situacións que favorecían enormemente a viabilidade do proxecto deportivo. A primeira era a proximidade xeográfica: os 14 cumes de máis de 8000 metros están todos eles situados na coordilleira do Himalaia, concentradas nunha área relativamente cativa que abrangue Nepal e o norte de Paquistán.

     Isto limitaría o tempo de traslados, permitirianos acometer dúas cimas nun mesmo ataque e, o máis importante, axudabanos a levar adiante unha estratexia de ascensións que limitaba ó máximo os problemas de aclimatación dos alpinistas a gran altitude.